!!☣BİLİM DÜNYASI☣!!

YENİ BİR TÜR

2011-11-09T19:04:00.001+02:00

Merhaba sevgili bilimmeraklıları. Sizler de biliyorsunuz, her geçen gün bilim dünyasına yeni birdeney ya da yeni bir buluş ile katkıda bulunuyorum. Bu defa oldukça ilginç birbuluşu yeni bir alt türün varlığını sizlerle paylaşacağım. Literatüde henüzgeçmeyen ve keşfettiğim anda beni bile hayretler içerisinde bırakan bu ilginçvarlıkları ilk siz öğreneceksiniz. Bu yeni alt türe “Geri vites insanları”ismini verdim.

Merakınızın dalga dalga kabardığını hissediyorum.

-Kimdir bu “Geri Vites İnsanları” nerelerde yaşarlar? neyaparlar? ve bizim bundan neden haberimiz yok???

Merakınızı gidereceğim, sık boğaz etmeyin lütfen…….Sırayla.

Bu tür ile ilk temasım,unutulmuşçasına sakin,sessiz ve hatta mahalleye ait kadrolu kedi veyaköpeklerin dahi olmadığı bir sokaktı.Öyle sessiz ve sakindi ki, önüne park ettiğim ağacın yaprakları bile busessizliği bozmamak için kımıldamıyordu bile.

Çevreme göz attıktan sonra kapıyıaçarak arabama bindim,bir yandan da “Hala böyle sakin ve huzurlu sokaklar varmı? “diye düşünüyor ve motoru çalıştırıpbu sessizliği bozmaya hakkımın olmadığına inanıyordum.

Neyse istemeden de olsa motoruçalıştırdım ve bir müddet rölantide ısınmasını bekledim.

Arabama binerken çevrede hiçbir canlının olmaması beni bayaagevşetse bile malum araba kullanmak ciddi bir iştir ve asla şakayagelmez. Dikiz aynama ve kapıaynalarıma göz atarak etrafı kolaçan ettim,hiç kimse yoktu zaten sokağın mutatsessizliğini bozan tek şey arabamın gürültüsüydü.

Veeee ben arabamı hareket ettirmek için geri vitesetaktım……….

Takmamla birlikte gözlük camlarımda bir hareket yansımasıgördüm…..Anında frene basarak arabamın hareketlenmesini durdururken “Vayanasını” modunda arkaya baktım, evet arabamın arkasından iki kişi geçiyordu………..

Kimdi bunlar?

Nereden çıkmışlardı?

Bu sakin ve terkedilmiş sokakta ne işleri vardı?

Neden arabamın önünden değilde,arkasından geçiyorlardı?

Asıl önemlisi karşıya geçmek için neden arabamın hareketetmesini beklemişlerdi?

Bu sorular şimşek hızıyla kafamdan geçerken tekrarbaktığımda arabanın arkasında olmadıklarını ve ortaya çıktıkları hızlakaybolduklarını farkettim…….

Bu ilk temasım ve onları farketmemle birlikte hayatımda yenibir dönem başladı….Artık hiçbir şey eskisi gibi değild...Daha sonralarıbilinçli bir dikkatle onları izlemeye başladım….

Ne zaman arabamı geri vitese taksam ve birazcık dahi dalgınolsam bir anda onları arabamın arkasında görüyorum

Evet ortalıkta hiç görünmüyorlar…..Yürüken görseniz bilefarklı bir tür olduklarını hissedebileceğiniz çarpıcı hiçbir özellikleri yok. Evetsizin ve bizim gibiler…….

Çoook,çook merak ettiniz değil mi?????

Onları görmek istiyorsanız...Arabanızı çalıştırın ve!!!!

“Geri vitese takın”

PERVANELİ MUZLAR

2011-09-05T14:00:00.000+03:00

Bilimi seviyorum, biliyorum o da beni seviyor. Hayatın çetin ceviz yolları argon gazı misali etrafımı sararken solucan deliğinin sonunda gördüğüm ve sıkı sıkıya sarıldığım gama ışınım o benim. Ahhhh.. yer ve göğün birleşim noktası gibi görünen ama yalnızca görsel bir yanılgıdan ibaret olan ufuk çizgisi; ben ne kadar hızlı koşarsam koşayım sen hep aynı yerde durmaya devam ediyorsun. Bir gün suyun kaldırma kuvvetine eş değer itiş gücüne sahip bir ayakkabı icat edersem eğer, bilin ki koşmaya devam etmeyeceğim çünkü 40075.16 km'lik çapı olan gezegenimin çevresinde sonsuz bir tur atmak pek de akıl karı değil.
Hayat tesadüflerden mi ibarettir sorusunu sorgulamaya başladığım bu güzel gün, tarih kitaplarına altın harflerle işte böyle yazılacak. 45,953 üncü deneyim olan alternatif akaryakıt projesinin son aşamasında başıma gelen muhteşem kaza sonucunda mantık düzeyimdeki sapmalar en üst seviyeye varmış durumda. Çoğunluğu kafamda olmak üzere vücudumun dört bir yanına yapışmış olan algılayıcılar böyle diyor en azından.Muhteşem buluşumu gerçekleştirmeye bu kadar az bir zaman kalmışken olasılık hesaplarımı alt üst eden bu kazayı tekrarlamamak için bir kenara not ediyorum bu verileri.
Benzin gibi akışkan olan ama oda sıcaklığında LPG gibi yanıcı bir gaza dönüşebilen ayrıca mevcut içten yanmalı motorlarda da kullanılabilecek, yeni bir bileşenin üzerinde çalışıyorum. Madde öyle uçucu ve hassas ki yüksek basınçlı bir odada özel kıyafetlerle çalışmak gerekiyor. Ben de camcı Murtaza abiye 25 litrelik şahane bir akvaryum yaptırıp dışarıdan eldiven ile müdehale edebileceğim delikler açtırdım. İçindeki havayı boşaltıp çalışmaya başladıktan sonra sıvının açıklanamaz bir şekilde azaldığını fark etmem malesef çok geç oldu. Adi herif silikonu az kullanmış. Sızıntının başladığı köşeyi bulup tamir ettim fakat bileşenlerin çoğu alkol türevi olduğu için odaya yayılan gazdan etkilenmem fazla uzun sürmedi. Şu anda etrafta uçuşan kanatlı at ve pervaneli muzlar, kütük gibi sarhoş olmamdan kaynaklıdır herhalde diye düşünüyorum. Bir başka heyecen dolu macerada görüşmek üzere hepinizi öpüyorum.

ÇILGIN PROJE

2011-05-10T12:33:00.000+03:00

Sevgili bilim dostları. Nasılsınız? İyi misiniz? Ben çok şahaneyim. Öyle ki sanki bulutlarda uçuyor gibiyim. Bin yıla damgasını vuracak bir buluşu tamamlamış olmanın hafifliği bu. Gün, buluşumla gurur duyma günüdür. Alkışları alayım...
Şimdi elimi alnıma koyup buluşumu merak eden şu güruha bakıyorum da .... hımm oldukça kalabalıksınız. Merak etmeyin ben öyle sağ gösterip sol vuranlardan değilim, haftaya değil şimdi açıklıyorum. Görünmezliği keşfettim!!!
Aaaaaa!... nidalarını duyuyorum hatta çenesi yerlere düşenleri görüyorum ve hiç şaşırmıyorum, siz de şaşırmayınız , demek ki bulunabiliyormuş.
Peki ne işimize yarayacak bu görünmezlik? derseniz. Damper sanayiinden, savunma sanayiine hatta mutfak ve banyo gereçlerine kadar pek çok alanda kullanabiliriz bu güzide buluşu ama ben en çok illüzyonist Sermet Erkin tarafından kullanılacağı kanısındayım. Balondan şiş geçirmek, şapkadan tavşan çıkarmak demode oldu artık. Ecnebi illüzyonistler özgürlük anıtını kaybederken bizim emektar illüzyonistimizin ne eksiği var değil mi? Bir şişe dolusu göndereceğim kendisine. Bol bulamaç kullansın.
Peki muhteşem buluşum nasıl ortaya çıktı? Şöyle ki; 88,215 inci deneyimin tam ortasındaydım. Çiftlik hayvanlarının gübre kalitesini arttırmaya yönelik bir ek gıda üzerinde çalışıyordum. Birden içim yandı, bir bardak su içmek için mutfağa gittim. Koca damacana nasıl olduysa boşalmış, hemen mahallenin sucusunu aradım, ama cevap veren olmadı. Üstün zekamı kullanarak buzdolabı magnetinin üzerinde yazan cep tlefonu numarasını aradım. Uzun bir süre çaldıktan sonra bet sesli bir adam çıktı sonunda. Hemen adresi söyleyip iki damacana göndermesini istedim. Pek anlayamadığım bir dilde bağırarak konuşmaya başladı. Arada " ...sfkm ulan,.....snin, askttr..... gecenin bu saatinde...." kelimelerini seçebildim ama Türkçe olmadığına eminim. Sanırım sabah 3:28'de su servisi yapmıyorlar. Ben de en yakın dil olan Almanca yeteneğimi kullanarak "Gute Nacht" deyip telefonu kapattım. Susuzluktan kavrulan bünyemi yatıştırmak için buz dolabına baktığımda ise bir kutu çilekli sütten başka içecek bir şey kalmadığını görünce aldım sütümü döndüm laboratuarıma. Tam da son iki bileşeni koyacaktım. Bu sefer telefonun çalma sırası bendeydi. Arayan Biyoloji Profesörü arkadaşım Alfred Morgıc'dı. Geçen sene tam da aşure zamanında ziyaretime gelmişti. Ben de laboratuarımın bereketi artsın diye komşulara dağıtmak üzere aşure yapmıştım. Çok hoşuna gitmiş olsa gerek sekiz kase birden yemişti. Şimdi de çok canı çekmiş, evde yapacakmış, malzemeleri nelerdir diye sormak için aramış. Pek severim kendisini, kırılması diye başladım malzemeleri saymaya, bir yandan da deneyimi tamamlayacak son iki bileşeni dökmeye çalışıyorum. Uyku mahmurluğuyla ikinci bileşen yerine çilekli sütü döktüm karışımın içine. Tam da içimden küfür ederken bir kaç saniye sonra beher kabımın sıvı dolu olan kısmının artık orada olmadığını gördüm. Kabı hissedebiliyor ama göremiyordum. Alfred'e nohut ve fasulyeyi bir gece suda bekletmesini söyleyip telefonu kapattım. Sonrasında bir seri deneme yaptım. Aşağı inip bina kapısına sürdüm ilk olarak. Gün boyunca apartman boşluğundan gelen gümbürdemeleri dinlemek oldukça keyifliydi. Sonra sabahın ilk ışıklarıyla alışveriş merkezinin yolunu tuttum. Bir seri şampuan ve sabunun içine zerk ettim muhteşem karışımımı. Bir kaç gün içinde insan canlısı üzerinde de herhangi bir yan etkisinin olup olmadığını öğreneceğim. Takipte kalın...zu diskutieren.

LABORATUARIMDA IŞIK HIZINA ULAŞTIM

2010-12-17T12:57:00.003+02:00

Bu gün bilim seven sayan bir arkadaşım beni ziyaret etti. Gelirken çiçek de almış sağolsun. Yalnız bu çiçek bildiğiniz çiçeklerden değil. "Dionea muscipula" isimli bu bitki ülkemizde "venüs sinek kapanı" olarak da biliniyor. Gayet avcı bir yapıya sahip. Yaz gecelerini kabusa çeviren şerefsiz sinekleri çıtır çıtır yiyor. Mevsimlerden kış değil de yaz olsaydı daha makbule geçecek bir hediyeydi ama olsun ben yaza kadar onu kendi icadım olan süper etkili yapay gübreyle besleyip semirtir, gelişmelerden sizleri de haberdar ederim.

Arkadaşım geldiğinde ben de tam 16,754 üncü deneyim olan "ışık hızına ulaşmak" üzerinde çalışıyordum. Tabi misafir gelince "dur bi ben ışık hızına çıkıp geleyim" diyemiyorsun. Hemen çayı koydum bir de çabuk elden kek yapıverdim. Muhabbet ederken bu birden "uykum geldi benim" dedi. Kibarca salondaki çekyatı açıp yastık yorgan verdim. "Aaaa olmaz ki, ayıp şimdi..." falan derken uyudu bu. Eeeee misafir bekleyebilir ama deney beklemez. Çayına karıştırdığım ilacın yaklaşık 65 dakikalık bir etkisi var. O sırada ben de deneyi bitiririm sonra sohbete kaldığı yerden devam ederiz.

Işık hızına ulaşmak için Cern deneyindeki gibi devasa bir tünele ihtiyacınız yok. Adamlar refah düzeyi yüksek bir ülkede yaşıyorlar diye har vurup harman savurmuşlar, eşek yüküyle masraf yapmışlar. Oysa ki üç tane 1,5 litrelik pet şişeyle de yapılabiliyor o deney. Ben de öyle yaptım. Üç pet şişenin de başlarını ve diplerini kesip bildiğiniz koli bantıyla birleştirdim. Bir önden bir arkadan gama ışınını verip de atom parçacıklarını ortama salınca bir neşeleniyorlar sormayın. Vızır vızır dolaşmaya başlıyorlar, sanki düğün var içeride de davul zurna eksik.

Bu atom parçacıkları gama ışınını yedikçe coşuyor, costukça coşuyorlar ve yaklaşık 15 dakika içinde ışık hızına ulaşıyorlar. Tabi burada deneyin asıl amacından da sapmamak lazım. Gerçekleştirmeye çalıştığım şey ise minik tünelin tam orta noktasına koyduğum içeriği baz olarak neon gazı, fosfor ve bir takım gizli malzemelerden oluşan özel bir karışım ile dolu olan minik kapsüllerin bu ışık hızına ulaşmış olan parçacıklarla buluşmasını sağlamak. Eğer deneyim başarılı olursa bir kapsül alıp Edirne'den Ankara'ya koşarak 35 saniyede ulaşmanız mümkün olacak.

Arkadaşım uyandığında deneyimi tamamlamış ve kapsülleri hazırlamıştım. Oturduk biraz sohbet ettik. O sırada başının çok ağrıdığını söyleyerek izin istedi benden. Ben de fırsat bu fırsattır diyerek ağrı kesici niyetine benim kapsüllerden verdim bir tane. Kapıdan uğurlarken de "Ankaradakilere selam söyle benden "dedim espri olsun diye.

ORADAYDIK VE HALA ORADAYIZ

2010-08-27T11:37:00.000+03:00

Bir yanım korku dolu dakikalar yaşarken diğer yanım mutluluktan uçuyor. Evet bir kenara not alayım önümüzdeki günlerde ikiye bölünmüş kişiliğimle ilgili de bir kaç deney yapayım.
Günlerden çarşamba idi. Hava açık ve net, bulut hareketleri kuzey yönüne hızlı ve akıcı devam ediyordu. Hatta bir tanesin puf bir koyuna, bir diğerini de difiblikatöre benzetmiştim. Arka bahçenin çimenleri uzamış sırtıma batmaktaydı. Yine bir kenara not aldım, en kısa zamanda bu çimenlerin hepsinin aynı boya kadar uzaması ve o boyda kalması üzerine bir kaç deney yapmalıydım. Sonra, "Ammaaannn boşver" dedim sevgili okur. Ne de olsa şahane bir iş başarmıştım. O anda benden kralı yoktu. Hatta hem kral hem kraliçe hem de vezir modundaydım. Çünkü teleportasyon makinesini icat etmiştim. Hayır yanlış okumadın okur, doğru okudun. Dur bekle başa dönme, gözlerine inanabilirsin, evet buldum yeeeeaaahhhh.
Olay tamı tamına şöyle gerçekleşti. Evdeki telefonun faturasını ödemeyi unutmuşum. Mahallede bin yıllık olduğunu tahmin ettiğim bir telefon kulübesi var. Şansımı denemek için gittim kulübeye. İçeriye girer girmez inanılmaz bir fikir patlaması yaşadım. Kulübeye gelen güneşin açısı, içerideki sıcak ve kokuşuk hava, ahizenin yapış yapış olmuş kulbu ve kordonu, yıllardır ufak bi dokunuşu bekleyen teleportasyon projemi tamamlayabileceğim son dokunuş için gerekli bilgiyi sağladı bana. Hemen kulübeyi söktürüp laboratuarıma taşıttım ve çok da uzun sürmeyen bir çalışma sonucunda icadımı tamamladım. Sıra ışınlanacak alanın belirlenmesine gelmişti. Yengemlerin evi ile amcamların yazlığı arasında kaldım. Çünkü biri Bodrum'daydı ama sahili taşlı ve yosunluydu. Diğeri ise Şile'deydi ama kumsal pek de yakında sayılmazdı ve yürürken amele yanığı olma ihtimali yüksekti. Bu yüzden ben de Emirgan'da oturan halamların evini seçtim. Hem manzarası güzel hem de eniştem güzel hamsi tava yapar. Böylece koordinatları halamların evine göre girip bastım düğmeye. Bir kaç ışık patlamasından sonra hala laboratuarda olduğum için şaşırırken bir anda boyumun oldukça kısalmış olduğunu farkettim. Sonra telefon çaldı. Neyse ki kabindeki ahizenin kordonu uzundu ve çekerek alabildim. Arayan halamdı. Sesi ağlamaklı geliyordu. Dedim ki "halacığım endişelenme. Enişteme söyle arabaya koysun getirsin diğer yarımı." Halam da " Enişten uyuyor, uyanınca getirse olur mu evladım?" dedi. Ben de " Çok geçe kalacak olursa sal yürüyerek gelsin benim bacaklar." diyerek espri yaptım. Halamla gülüştükten sonra telefonu kapatmadan "bari o arada patatesli börek yap da eniştemle onu da gönder" dedim ve bıraktım ahizeyi elimden. Sonrasında kollarımın da yardımıyla biraz hareket edeyim dedim ama ancak arka bahçeye kadar çıkabildim. Bir kenara not alayım, en kısa zamanda kol kasları üzerinde de çalışılacak. Eniştem gelene kadar çimenlerin üzerinde dinlenmekten başka bir alternatifim yok zaten. Haa unutmadan bir önceki deneyimin sonucunu merak edenler olabilir. Akşam kardeşim üzerine su döktü, elektrikler kesildi çalışamadım, köpek yedi...

ARA SICAKLAR

2010-07-12T14:09:00.000+03:00

Bu şahane sıcak yaz gününde bir elimde meyvalı sodam diğer elimde kolonya şişesi ile serinliğin engin sularında yüzüyorum adeta. Bilimsel çalışmalarımın beklemeli deney safhasını yaşıyorum son bir aydır. Yeni ürettiğim bir bakterinin çoğalma ortamını en uygun şartlarda yaratmak için oldukça çaba sarfetmem gerekti. 15.215 inci deneyimin kahramanı olan bu akıllı minik varlıkların çok büyük bir bilimsel buluşun ilk adımı olacakları kanısındayım. İlk ürettiğim 3 adet bakteriden ki ben onlara Şinasi, Kadir ve İnanır isimlerini koydum, Kadir olanı bakkal Mustafa'nın üzerinde denemek suretiyle başarıya ulaşmış olmanın dayanılmaz mutluluğunu yaşıyorum. Görevi vücudu ele geçirip istenilen komutu canlıya yaptırmak olan bu bakteriler malesef henüz bağışıklık sistemi karşısında çok uzun süre dayanamıyorlar. Bu değerli bakteriler hayvan deneklerim üzerinde harcanamayacak kadar nadir olduklarından yani onları üretmek için sabredemeyeceğimden dolayı.
Bir damla saf suyun içine koyduğum Kadir'i binanın altında volta atan bakkalın üzerinde denemeye karar verdim. Damlayı bakkal Mustafa'nın kafasına isabet ettirdikten sonra bilgisayarımın başına geçip Kadir in hayatta kaldığı on dakikalık süre boyunca bakkal Mustafa'ya mahallenin geniş asfalt yolunun ortasında çeşitli jimnastik hareketleri, plates programı ve Havai kankan dansı yaptırmak oldukça eğlenceliydi. Şimdi Şinasi ve İnanır rahat bir kapaklı beher kabının içerisinde, uygun ısıda, muhteşem besin maddeleriyle donatılmış, soft bir müzik eşliğinde kendi kolonilerini oluştururuyorlar. Yaklaşık on gün sonra yeterli sayıya ulaşmış olacaklar. Inınnnnnn bitmeyen yazı.... arkası on gün sonra.

İSTİLA

2010-06-09T13:56:00.000+03:00

Bilime olan katkılarım sebebiyle sürekli ödül alıyorum. Özellikle yaz aylarında o tören senin bu tören benim koşuşturmaktan helak oluyorum. Tören sonrası parti ortamlarının da kralıyım. Alkol bünyeye girince kendimden geçiyorum. Bir kaç toplantıdan atılma sebebim de bundandır. Çok tezat bir davranış değil mi a dostlar. Hem yaşam boyu bilime adanmışlık başarı ödülünü ver hem de iki olay çıkarttık diye velvele yap. Çok ayıp çok.
Tüm törenler şehir içinde olmuyor elbet. Hatta pek çoğu güzel tatil beldelerinde beş yıldızlı ve yaldızlı ortamlarda gerçekleşiyor. Geçen ay bu beldelerden birinde düzenlenen bir tören ve bilim fuarı için evden ve laboratuarımdan yaklaşık üç hafta kadar ayrı düştüm. Geri döndüğümde ise ne göreyim. Ortamın boş bulunmasını fırsat bilen hain böcekler laboratuarımı basmışlar. Öyle abartmışlar ki birdir bir, saklambaç, uzun eşek falan gibi oyunları da tezgahımın üztünde, utanmadan bir de gündüz vakti oynuyorlar. 3841. deneyimde başarı ile gerçekleştirdiğim "karafatma beynine nano işlemci yerleştirme" işlemimde kullandığım 7 numaralı deneğimi ( ki ben ona "Kara Kazım" diyordum) aradı gözlerim. Kazım'ın beynine yerleştirdiğim nano işlemcilerlerle onu popülasyonunun lideri yapma yolunda oldukça zahmetli bir dönem yaşamıştım. Beynine verdiğim komutlarla önce ona sadık ufak bir böcek topluluğu oluşmasını sağladım. Sonra bu minik topluluk Kazım'ın aslında ezilmiş ve mağdur bir lider olduğunu tüm karafatmalar arasında yaydı. Kazım'ı destekleyen ve desteklemeyen iki grup oluştu ve kısa bir süre sonra birbirlerine daldılar. O dönemde çok güzel bir kıyım oldu yüzlerce böcek birbirlerini katlettiler. Evim böceklerden arındı ve oraya buraya böcek ilacı koymak zorunda kalmadım. Sonra şehir dışına çıktım ve döndüğümde manzara bu şekildeydi. Hemen bilgisayarımı açıp Kazım ile iletişime geçmeye çalıştım. göstergeler masamın altını işaret ediyordu. Başımı eğip masanın altına bakınca ne göreyim? Ölen binlerce karafatmanın kırkı çıkmadan çalışmalara başlamış, siyasette yeni bir beyaz sayfa açmış, Kara sineklerle kalorifer böceklerini kendi tarafına çekmeye çalışıyor.
Deneyim başarıya ulaşmanın ötesine geçmiş, yok edilmesi gereken hedef kitle büyümüştü. Muhtemelen kara sinekler ve hamam böcekleri de birbirine düşecek ve ben son hamle olarak temizlikçiyi çağırıp savaştan arta kalanları toplatacağım.Nihahohhaaaa...

BAYATLAMIŞ EKMEKLER NASIL DEĞERLENDİRİLİR

2010-04-23T13:28:00.001+03:00

          Sanki ülkede kıtlık varmış gibi eve her gün iki tane ekmek alıyordum. Mutfak olarak kullandığım bölge ekmek cennetine dönüşmüştü. Dün artık isyan ettim. Kapıcıya dedim ki "Artık ekmek getirme bana, önce evdekileri tüketeceğim". Çalışma bağımlısı bünyem, son bir kaç gündür deney yapmadığı için hamlaşmıştı zaten. Hemen laboratuarın kapısını açtım. Ekmekleri tezgaha yığdım. Öyle poşetlerde değil açıkta beklettiğim için küflenmemiş ama mis gibi taşa dönüşmüş ekmekler. Kesmeye çalışsan kesilmiyor. Kırmaya çalışsan kırılmıyor. Hemen pencereyi açtım. Yoldan geçen bir vatandaşın kafasına ortaladım ve görünmemek için eğildim. Duyduğum argo kelimelerden anladığım kadarıyla herhangi bir yaralanma olmamış. Deney seyir defterimi açıp notumu aldım. 67.241 inci deneyim "Taşa dönüşmüş ekmekleri değerlendirme". Deney 1: Silah olarak kullanımda başarısız.
           Ardından bileşenlerine ayırıp bir kaç saat inceledim. Deney 2: Radyoaktif elemente rastlanmadı. Oysa ki adım gibi emindim az da olsa bir şeyler bulabileceğime.
           Sonra acıkıp daha bayatlamamış olanlardan bir tanesini sandviç yapıp yedim. Deney 3: Besin maddesi olarak kullanımda başarılı. Bilmediğiniz bir şey olmadığının farkındayım ama ben her deneyimi not ederim. Prensip meselesi.
            En son deneyimi bir kaç saat önce tamamladım. Deney 4: Mor ötesi ve kızıl ötesi ışın geçirmezliği testi, başarılı. Yaaa....yaaa.... hatta şimdiye kadar gördüğüm en dayanıklı madde diyebilirim size. Anlamayanlar için açıklaması ise şöyle. Bir atom bombası patladığını ve her yere radyasyon yayıldığını üşünün. Bayat ekmeklerden yapılmış bir barınağın içinde tamamen güvende olacaksınız. Ya da nükleer santralde çalışan vatandaşlar artık bayat ekmeklerden yapılmış kıyafetler giyecekler ki yine radyasyondan etkilenmesinler. İşte bilimin gücü bu. Bir deney serisi daha burada sonlanıyor bilim sever zihinler. Gerisini köfteye katayım bari.

MARS'TA SU BULDUM

2010-04-17T23:34:00.000+03:00

Koskoca NASA bile bulamadı sen nasıl buldun diye sorarsanız size cevabım şu olur. Yüksek yerlerde tanıdıklarım var hem de çok yüksek hehhehhee. Daha önceki bir yazımda uzaylı bir aileyle nasıl tanıştığımdan bahsetmiştim. Bilen bilir, bilmeyene de link vermiyorum arasın bulsun, öyle hazıra konmak yok.
Sevgili uzaylı arkadaşım Xodhyu... neyse asıl ismini bir türlü anlayamadığım için ben ona kısaca X diyorum. Hayırlı bir çocuktur. Her bayram hanımı çocukları alır elimi öpmeye gelir ben de onlara mendil içinde lokum ikram ederim. Oralarda çok meşhurmuş bizim lokumlar. Tabi bunlar eciş bücüş ve yeşil olduklarından çarşıya inip alamıyorlar. Ben de her bayram bir kutu paketleyip akrabalarına da versinler diye hediye ediyorum.
Geçen bayram geldiklerinde, 86732. deneyim için hazırladığım düşük yer çekimi kontrollü uzaktan kumandalı test aracımı henüz tamamlamıştım. Evlerine giderken bir zahmet Mars'a da uğrayıp makinemi sakin bir köşeye bırakmalarını rica ettim. Önümüzdeki bayram da gelirken yine uğrayıp geri getirecekler.
Tabi o arada ben de boş durmuyorum. Aracı laboratuarımdan kontrol edebildiğim için her gün bulduğum yeni elementlere isim veriyor, örnekleri depolatıyorum. Dün yine aracı gezintiye çıkardım. Daha önce gitmediğim bir yöne doğru bastım gaza. Çok pis gaza gelmişim ama sanırsınız rallideyim. Yer çekimi de düşük olduğu için dünyada en fazla 50km hız yapabilecek olan makine orada bastınmı 300 le gidiyor. Taştı topraktı tozu dumana katarak ilelerken bir anda ufuk çizgisi yukarı kaymaya başladı. Araç düşüyor ama bildiğin uçurumdan aşağı. Bir yarım saat kadar düştü. İlk on dakikasında midem bulandığı için sonraki yirmi dakikayı seyredemedim. Televizyonda vahşi kaplanlar su aygırlarına karşı isimli belgeseli açtım seyrettim. Löş diye bir ses gelince fırladım tabi yerimden.
Laboratuarda çalışırken üzerine kahve falan dökerim diye suya dayanıklı yapmıştım aracı. İyi ki de yapmışım. Dibe inince tekrar hareket etmeye başladı. Bir deniz var bir deniz ki sormayın cennet mübarek. Meğer Mars'ta hayat suyun dibindeymiş. Mağazalar, dükkanlar, cafeler barlar ne ararsan var. Hazır inmişken barlar sokağını sordum sokakta yürüyen bir gence. Sağolsun sokağın başına kadar eşlik etti araca. Bir kaç bara girip ortamları denetledim. Sonra alışveriş merkezine gidip biraz üst baş aldım. Artık önümüzdeki bayram giyerim.

ZAMAN MEKAN VE LAHMACUNLAR

2010-03-07T13:54:00.000+02:00

Paralel evrenler, zaman ve mekan kırılmaları üzerine yürüttüğüm çalışmalarım doğrultusunda yaptığım 18.300 üncü deneyimde sizlerin "zaman makinesi" olarak adlandıracağınız benim ise kısaca O.S.M.A.N ( Oluklu Sarmal Mukavva Altında Nitrokromojen) ismini verdiğim icadımı %100 verim ile çalıştırmayı başardım. İlk denemem tabi ki kısa bir süre için oldu. Yaklaşık 10 dakika öncesine dönerek kendime sinsice yaklaşıp enseme bir şaplak attım. Böylece yaklaşık 20 dakika önce enseme şaplak atan şerefsizin kesinlikle kendim olduğunu kanıtlamış oldum. İkinci seferde biraz daha öteye geçip zamanda 2 saat ileriye gidip sipariş ettiğim lahmacunları yine geç getireceğini tahmin ettiğim ve tahminimde yanılmadığımın kanıtı olarak kapımı çalan köşedeki kebapçının çırağının ensesine okkalı bir şaplak atıp hemen geriye döndüm. Bir kaç saat sonra her zaman çat kapı gelip konsantrasyonumu bozan amcamın gerzek oğluna yine iyi niyetimle deneyimi anlatırken "Çok eğlenceli bi şey lan bu, beni geçmişe gönder de at yarışı oyniiim" şeklindeki yorumundan sonra kendisini milattan önce 4000 yılına göndererek vatana millete hayırlı bir iş yaptım. Verimli geçen bir haftaydı. Diğer akrabalarımın ziyaretlerini heyecanla bekliyorum.

YOL YORGUNLUĞU

2010-03-02T20:13:00.001+02:00

Çok uzun zamandır buralarda değildim sevgili okur. O ülke senin bu ilke benim, seminerden seminere koşturdum. Bilim dünyasının da işte böyle güzellikleri oluyor bazen. En son İsviçreli bilim adamlarıyla birlikte bir proton ayrıştırma deneyi yaptık evlere şenlik. Bu arada evet İsviçre'de gerçekten bilim adamları var ve gerçekten de diş macunları üzerine çok derin araştırmalar yapıyorlar. E tabi adamların işi gücü kalmamış, para da bol. Bizde meşhur bir laf vardır ya "Arap yağı bol bulunca bir tarafına sürermiş" misali bunlarda da diş macunundan bol bir şey yok. Her yere sürüyorlar. İnanmazsınız belki ama tuvalet kağıtları bile diş macunu kokuyordu. Neyse efendim gelelim proton ayrıştırma deneyine. Tabi bu deneyi de yine diş macunu üzerinde denediler. Nötron, elektron derken sıra protona geldi. O da ayrıştı falan ortada hiç bir şey kalmadı. Neymiş efendim deney sonucuna ulaşmış. Eeee ne oldu şimdi dedim. "Ayrıştırdık" dediler. Bir kafa atasım geldi zor tuttum kendimi. Her şeye rağmen yolculuk iyi geçti. Konuya komşuya, akrabaya çikolata, buzdolabı magneti falan aldım geldim. Laboratuvarımı özlemişim. Hemen bir kaç deney yaptım. Bir tanesinin sonucunda yeni bir diş macunu buldum, hemen attım çöpe, illallah geldi beee.

DOMUZ GRİBİ İÇİN İLAÇ TARİFİ

2010-01-03T00:26:00.049+02:00

Aylardır bir domuz gribi muhabbetidir gidiyor. Memlekette domuz yok gribi var. Ama merak etmeyin ilacı da var. Daha önce de bir domuz gribi ilaç tarifi vermiştim fakat mutasyona uğrayan virüs için yeni bir tarif hazırlamak farz oldu.
Ben yıllardır elceğizlerimle kendi laboratuvarımda üretiyorum ilaçlarımı. Hem mis gibi oluyor hem de dışarıda ne kullandıkları belli değil, ben tertemiz tiril tiril malzemelerle, eldivenle boneyle yapıyorum, param da cebime kalıyor.
Üşenmedim çıktım toplu taşıma araçlarına bindim, sokak sokak dolaştım, ahalinin arasına karıştım. Bir paket de kağıt mendil aldım yanıma. Hapşırmaya yeltenenin dayadım burnuna mendili. Öncekilerden deneyimli olduğum ve hızlı bir koşucu olduğum için de pek bir zaiyata uğramadım bu sefer. Sonra laboratuvarda çözümledim virüsü ve etken maddelerle miktarlarını belirledim. Buyrun size domuz gribi için ilaç tarifi:

200ml lik bir beher kabı alıyoruz. İçerisine 1000 mg parasetamol koyup yeşil ve köpüklü olana kadar kaynatarak çırpıyoruz. Sıvı 110 dereceye geldiğinde ateşten alıp 65 dereceye gelene kadar soğutuyoruz. İçine 12.5 mg Doksilamin süksinat ekleyip yine ısıtarak fakat yavaşça çevirerek erimesini sağlıyoruz. Bu işlemi, karışım pembeleşinceye kadar yaklaşık 35 dakika boyunca uyguluyoruz. Pembeleşen karışıma 30 mg Dekstrametorfan hbr ekleyip hafifçe sallayarak maddenin homojen bir biçimde karışıma yayılmasını sağlıyoruz. Ardından 60 mg Psödoefedrin hcl de ekleyip karıştırıyoruz ve soğuyarak katılaşmasını bekliyoruz.
Bu karışımı ben kalp şekilli kalıplara dökerek katılaştırıyorum ama siz kelebek, çiçek ya da ayıcıklı kalıplar da kullanabilirsiniz. Afiyet olsun... pardon geçmiş olsun.

STETESKOP VS BLANKA K-O

2009-10-23T00:51:00.000+03:00

Gecenin bir saatinde ne deneyi bu demeyin. 17777. deneyim tam da bu saatlerde yapılmak zorunda. Zamanlama çok önemli zira her an benim için ufak ama insanlık için büyük olabilecek bir patlama yaşamamız mümkün. Tüm bileşen maddeleri cımbızla tutuyorum. Hatta abartıp ne var ne yoksa cımbızla alıyorum. Hızımı alamayıp çoraplarımı da cımbızla çıkardım pratiğim kaybolmasın diye. Ha bir de ortamın 48,5 derece olması gerekiyor. Çok mühim bir deneye devam ederken ayrıca sıcaktan sucuk gibi olmuş durumdayım. Sucuk demişken kahvaltıda da yemiştim üzerinize afiyet. Onları da cımbızla çevirmiştim. Ayrıca 15000 volt elektrik akımı da lazım bu deney için. Bu yüzden gecenin bu saatini seçtim işte. Bu saatlerde daha ucuz oluyor elektrik. Ütüyü falan da bu saatte yaparsan yarı yarıya geliyormuş fatura diyorlar.

BİRAZ DA BİYOLOJİ ÇALIŞALIM ÇOCUKLAR

2009-10-16T17:14:00.000+03:00

Bir bilim insanı için aşk demek, laboratuvar demektir. Kroze demektir, beher demektir, desikatör demektir, test tüpü demektir. Bilim insanı aşkı bunlarda görür. Termometrenin her bir derecesinde hisseder sıcaklığı ve huniden akan her bir damla ruhuna akar adeta.
Her yeni deneyimin başlangıcında işte böyle saçma sorunsallar takılıyor kafama. Bir öncekinde de kurbağa gözlü muhabir Reha Muhtar'ı takmıştım kafaya. Hani nerede o adam? Peltek konuşmasıyla günün uyduruk haberlerine neşe katardı. Muppet show neyse Reha Muhtar da oydu. Kayboldu gitti yazık. Bence Reha Muhtar televizyon muhabirliği evriminin ilk halkasıydı. İlk halkalar genelde tek hücreli ve şekilsiz şemalsiz olur.
Evrim teorisi ise bence tamamen bir saçmalıktan ibaret. Yaa şaşırırsınız tabi. Bir bilim insanı evrime inanmıyor. Nasıl mı? şöyle açıklayayım. Maymun kadar eblek bir hayvandan geldiğimiz düşüncesini sindiremiyorum bir türlü. Haydi aslan de, kaplan de, olmadı sırtlan de sevgili Darwin ama maymun deme. Hamam böceğine bile razıyım.

PALANDÖKEN ŞELALESİ GİBİYİM

2009-10-14T21:44:00.002+03:00

Tam üç gündür içim dışım ıhlamur, ada çayı, tavuk suyu çorbası oldu. Ne illet bir şeymiş bu grip denen meymenetsiz virüs. Koydum mikroskoba, inceledim şerefsizi. Çok pis bakıyor soldan soldan. Parmak sallıyor bana o küçücük cüssesiyle. Gelirse buraya daha neler neler yapacakmış falan. Ben de dedim "Oğlum sen bittin artık, havlamayı kes, havlayan köpek ısırmaz. Bir damla 70 derece alkollük canın var. Sinirlendirme lan beni." dedim. Baktım hala ileri geri konuşuyor, bastım alkolü acımadım, erittim eşoğlusunu. Zaten burnum olmuş bir şelale, sanırsın içeride göl var da oradan akıyor. Harcadığım kağıt mendilin haddi hesabı yok. Gecenin bir saati baktım bitmiş mendil. Banyoya baktım tuvalet kağıdı da kalmamış. İş başa düştü girdim laboratuvara. Kafaya koydum hiç ıslanmayan kağıt mendil üreteceğim diye. O selüloz senin bu kauçuk benim karıştır allah karıştır sonun da ortaya bambaşka bir şey çıktı. Hayır buna bir başarıdır diyemem ama başarısızlık da değil hani. Islanmayan bir kağıt mendilim olamadı ama kapanmayan bir klozet kapağım oldu, çok da şık oldu. Bilim dünyasına katkılarımız devam edecektir efem saygılarımla.

LABORATUVARIMDA YALAN RÜZGARI

2009-09-24T00:52:00.000+03:00

Bilim dünyası çetin cevizdir. Düşündüğünüz kadar sakin değildir aslında. Çok fazla entrika ve dedikodu vardır. Yeni bir formül bulmayagör. Hemen aynısını yapmaya kalkarlar. Her tür pislik vardır bu dünyada. Zalimin zulmü, feleğin allahı hepsi bir aradadır. Geçen gün 57.381 inci deneyimin tam ortasındayken çok ilginç bir şey oldu. Daha önce duymadığım "bızztt dızzt" diye bir ses duydum. Sesin nereden geldiğini anlamak için laboratuvarın her köşesine girdim çıktım. Sonunda köşedeki kaktüsün üzerine monte edilmiş minik bir kamera buldum. Benim daha önce kaktüsün üzerine monte ettiğim 72 kameranın arasında durduğu için farketmemişim. Neyse söktüm kamerayı aaaa bir de baktım arkasından bir kablo uzanıyor. Onu da daha önce yaptığım bir deneyde kullandığım 500 metre kablonun arasına saklanmış olduğu için görememişim. Neyse tuttum kabloyu başladım takip etmeye. Önce yatak odasına girdi bu kablo. Yatak da dahil olmak üzere kenardaki koltuk, komodin ve halının arasından dolanarak abajurun içinden geçip mutfağa girdi. Mutfakta da önce buzdolabının içinden geçti sonra bütün mutfak dolaplarını falan derken bu şekilde bütün evdeki bütün eşyaları dolaşıp banyoda klozetin içinde bitti. E tabi oraya elimi sokup da devam edemeyeceğim için bir hışımla çektim kabloyu. Çekmemle birlikte elektrikler puf diye söndü. Bir anda devam etmekte olan deneyimi elektrikli karıştırıcıda bıraktığımı hatırlayınca artık önümde ne varsa devirip laboratuvara koştum. Fakat zamanında yetişemediğim için karıştırıcıdaki gizli karışımım reaksiyon göztererek ufak çapta bir patlamaya sebep oldu. Tabi o kargaşadan sonra bir daha ne kablonun ucunun nereye vardığını ne de sahibinin kim olduğunu öğrenemedim. Bir sonraki gün kapıya dayanan elektrik idaresi memurlarının söylediğine göre oturduğum semtin ana arteri benim evden geçiyormuş. Kablo da onun kablosuymuş. Tabi inanmadım ben bunlara. Biri kesin benim deneyleri izliyor.

BUNALIMA GİRDİM-BUNALIMDAN ÇIKTIM

2009-09-18T01:11:00.002+03:00

Sevgili takipçilerim. Yakın bir zamanda çok sıkıcı anlar yaşadım. Tam 5400'üncü deneyimi yapmanın verdiği mutlulukla pasta kesip mum üfleyecekken en sevdiğim beher kabımda bir çatlak olduğunu gördüm. Daha önce anlamalıydım çünkü 5396,5397 ve 5398. deneylerimde de bu kabı kullanmış ve sıvı akıttığını fark etmiştim ama bunu beherime yakıştıramamış ve görmemezlikten gelmiştim. Kim bilir neden çatladı benim kıymetli beherim. Tam 100 ml'lik bir beherdi ve her 10ml si işaretliydi. Küçücük kırmızı rakamlar pırıl pırıl parlıyor, damlalığı göz kamaştırıyordu.
Hatta "Kurnaz" gazetesinin "Eblek" ekinde, iyilerin dostu, kötülerin düşmanı, mazlumların ahı, şahbazların şahı köşe yazarı "Sosyopat Abla" köşesine dahi mektup yazarak derdimi anlatıp bir derman bulması için yalvardım. Tabi ki cevap beni tatmin etmedi. Şöyle ki Sosyopat Abla'nın önerdiği "Kendini odana kapamalı, Coşkun Sabah'tan "ya lelli ya lelli gözler sürmeli" isimli parçayı gün batımından şafağa kadar dinlemeli ve kendi çevrende dönmelisin." cevabı doğal olarak bilim insanı kişiliğimle örtüşmedi.
En sonunda soluğu Eminönü toptancılar yokuşundaki laboratuvar malzemeleri dükkanında aldım. Bir önceki gidişimde kavga edip kovulmuş olduğum bu mekana geldiğimde kapıya asılmış ve üzerinde çarpı olan fotoğrafımı görünce pek de şaşırmadım ama sinirlendim çok. Bir hışımla içeri girip vitrindeki beher kabına hamle edip kaptım. Beni gören dükkan sahibi yerinden fırladığı anda elimde tuttuğum eski beheri kafasına fırlatmak suretiyle kazandığım 2.88 saniye içerisinde de kapıdan çıkarak yokuş aşağı koştum. Bunalım falan kalmadı o anda, şahane bir insan oldum.

KENDİMİ KLONLAMAYI BAŞARDIM

2009-09-15T14:19:00.000+03:00

Evet yanlış okumadınız. Sonunda kendimi klonladım. Çok da şahane oldum ha. Eksik gördüğüm bir kaç şeyi de düzelttim. Böyle süper bir ben oldu. Adını Klon-1 koydum. Biraz önce verdim eline süpürgeyi, laboratuvarı temizliyor kerata. Ben de bilim dünyasına olan katkılarımı daha geniş bir zaman çerçevesinde geliştiriyorum.
Çok mühim işlerimi kendim yaparım ben. Öyle klon mlon yapamaz benim işlerimi. Ama güzel temizlik yapıyor ha, bir de yemek yapsa süper olacak. Tabi vakti kalmıyor pek yemeğe falan. Çamaşırdı, bulaşıktı derken akşamı ediyor. Bir tane de yemek yapanını yapacağım bunun. Oh deymeyin keyfime.
Sabah ev sahibi geldi. Kapıyı açtı bizimkisi. Tabi adam hemen başladı " Kira gecikti vır vır vır..." sonra içeriden ben seslendim "Ne oluyor orada?" diye. Adam önce bir afalladı falan, uzaktan görüyorum. Sonra kapıya geldim bu iyice şaşırdı. Dedim "Hayrettin amca bu benim klon." anlattım böyle şöyle diye tabi heyecanlıyım da yeni bir buluş yapmanın mutluluğu basmış. Hemen demez mi " Bana da yap bir tane o zaman. Bir sonraki kiraya sayarım." diye. Çok sinirlendim tabi. Vurdum kapıyı suratına.

MERHABA BEN KILARK KENT BANA KISACA SÜPERMEN DİYEBİLİRSİN

2009-09-09T23:09:00.001+03:00

Bu gün kapım çaldı, sevgili postacım Abbas geldi yine. Postacım diyorum çünkü kendisi devlet tarafından bana özel tahsis edildi.

Şu internette ne ararsan var. Her gün alışveriş ediyorum. Daha 2 gün önce 100 gr Ribonükleotid sipariş ettim Tayvan'dan. Ondan önceki gün de nükleer bir element olan Abazonyum istemiştim Rusya'dan. Şans bu işte ikisi de aynı anda geldi.

Her gelene kapı açmıyorum elbet. Hele hele Abbas gelince bi yirmi dakika bekliyor kapıda çünkü radyasyon koruyucu kıyafetlerimi giymem gerekiyor kapıyı açmak için.

Neyse efendim abbas geldi. Açtım kapıyı, elinde iki tane paket. Pek de bir küçükmüşler hevesim kırıldı. Bir metrelik çelik kancamı uzatıp aldım paketleri. Abbas da bön bön bakıyor. Yine tutamadı dilini "Yaw amma bekletiyorsun her seferinde, iki küçük paket için velvele yapıyorsun" dedi.Ben de keh keh güldüm.

Apartman biraz loştu, Abbas hafif bir ışık saçıyordu. Arkasnı döndü ve asansörün düğmesine bastı. Basmasıyla birlikte düğme eridi ve içeri göçtü. Abbas mahçup bir gülümsemeyle dudaklarını büktü. Yavaş çekim bir Türk filmi edasıyla merdivenlere doğru süzüldü. Ben keh keh diye gülmeye devam ettim.

UFO GERÇEKLERİ

2009-07-02T15:59:00.001+03:00

Bu sıralarda bir UFO furyasıdır aldı başını gidiyor. Eline teleskobu alan, kamerayı alan UFO görüntülüyor. Bir de bunu marifet sayıyor. Bir kere görüntülemek değil asıl yakından görmek marifet. Bundan on sene önce, 178. deneyim için arka bahçeden patlıcan ve domates toplarken geldi bunlar. Böyle kocaman, yuvarlak bir araç. Puf dedi indi yere. Tabi inerken de elceğizlerimle diktiğim, canım börülcelerimi hacamat etti. Bir hışımla gittim aracın yanına. Kapısını bulmak için çevresinde bir tur döndüm. Sonra pıssss... tıpıss... diye bir ses geldi. Baktım kapı açılıyor. Gittim vurdum kapıya. Bir yandan da bağırıyorum " Çık ulan dışarı, hesap vereceksin bana!" diye. Aheste aheste açıldı kapı. Böyle dumanlarla mumanlarla kavruk bir şey çıktı dışarı. Yapıştım yakasına " Terbiyesiz herif, adam gibi bir yere park etsene şu gemini, geldin bahçemi mahvettin." dedim. "Pardon kardeş bilemedim, buraların yabancısıyım. İçerde hanım, çocuklar falan var, acı bize." diyip, süt dökmüş kedi gibi bakınca yüzüme, yumuşadım biraz. Sinirimi bir kenara bırakıp Türk misafirperverliğini göstermeyi seçtim. " e buyrun o zaman bir kahve yapayım size laboratuvar ortamında. " dedim. Ardından da " daha bir köpüklü oluyor öylesi." diye espri de yaptım. O gün bu gündür kanka olduk. Her yaz geliyorlar 15-20 gün kalıyorlar. Bir muhabbet bir muhabbet.

UYKUSUZLUK

2009-06-13T21:37:00.000+03:00

Bu gün gözlerimi ovuşturarak kalktım. bir önceki geceden uykusuzum çünkü. Gece gece deney yapasım tuttu. hatta hızımı alamayıp bir de üzerine şehriyeli pilav yaptım yedim. Nasıl mideme oturmuş. Yattım, bir o yana dön, bir bu yana dön, sabah ezanıyla irkilmişim. Bizim buradaki hoca da bir detone okuyor sormayın. adam sabahın kör vaktinde afyonu daha patlamadan minareye çıkıyor herhalde. Sesi o biçim boru. Buradan yetkililere sesleniyorum. Şu imamlarınıza her ay birer koli kahve, birer koli enerji içeceği, iki ekmek, bir kangal sucuk yollayın. Yazık gariplere. Çekilir mi öyle uykusuzluk her gece, her gece. Ben bir gece uykusuz kaldım şaftım kaydı. Ama bir de deney yapmışım ki öyle böyle değil. Cillop gibi deney. Bir daha yap desen üşenmem yine yaparım. Bir gece daha uykusuz kal desen yine kalırım. Bilime canım feda.

BAĞIMLILIKLARINIZDAN KURTULUN

2009-06-03T20:08:00.000+03:00

Geçen gün beni şok eden bir şey öğrendim. Her tür dumanlı tütün ürününe karşı olan ben, meğerse çikolata bağımlısıymışım. Şimdi diyeceksiniz ki çikolatanın dumanı nerede? Ben de diyeceğim ki üstünde. Şöyle ki. Ben bu çikolata denen bağımlılık yaratıcısını öyle paketten çıktığı gibi yiyemiyorum. Önce paketi açıyorum. Sonra ufak parçalara ayırarak 50 ml lik beher kabına aktarıyorum. Altına bir başka kap içine 100 gr ince alçı ve bu alçıyı kulak memesi kıvamına getirecek kadar (yaklaşık 30ml) su ekleyerek karıştırıp daha önceden hazırladığım içinde çikolata parçaları olan beher kabını daldırıyorum. Şimdi ne oldu? Benmari oldu. Ama nasıl oldu? Laboratuvar ortamında benmari oldu. Alçı, su ile karışınca ekzotermik reaksiyon oldu yani ısındı. Böylece içine daldırdığım beher kabındaki çikolata da eridi. Üstünden dumanı dahi tüttü yaaaa. Demek ki dumanı tüten her şey bağımlılık yapabiliyormuş. Dikkat etmek lazım.

YAĞMURDAN KAÇARKEN DOLUYA TUTULDUM

2009-05-31T00:25:00.000+03:00

Bu gün bilim için ne yaptım? Çok şey yaptım ama hiç bir şey yapmadım. Vay vay vay amma felsefik bir cevap oldu bu. Bu gün bilim için yaptığım her şey yarın öbür gün bir işime yarar elbet. Yaramasa da yıllar sonra belki birileri benim bilim adıma yaptığım çalışmaları sanki ilk kendisi yapıyormuş gibi ortaya çıkarsa, "nah işte ben bu çalışmayı yıllaaaaar önce yaptıydım" diyerek suratına yapıştırırım çalışmamı. Öyle eblek eblek baka kalır. Ben de hin hin gülerim. Tek kaşımı kaldırır, elimi çeneme koyup, gözlüklerimin üstünden bakarım. İşte o an benden kralı olmaz. Beyaz önlüğümün de üstümde olması lazım tabi yoksa nerden bilecekler benim bilim insanı olduğumu değil mi efendim. Ben hemen şu önlüğümü bir yılayayım, ütüleyeyim de hazır olsun...

DOMUZ GRİBİNE ÇARE BULUNDU

2009-05-31T00:11:00.000+03:00

Domuz gribi mi oldunuz? Burnunuz mu akıyor? korkmayın...Mucizevi ilaç Domuzgripin çıktı. İçinde her derde deva "Farfarel 100 Vitamin D8" bulunan bu mucizevi ilaç, domuz gribi denen naneyi şıp diye geçiriyor. Bir tane almanız yeterli. Peki kutu içerisinde bulunan diğer 59 kapsülü ne yapalım diyorsanız. Onun da çaresi var. Atın çöpe gitsin. Yok yok atmayın şaka yaptım. Önce tüm kapsülleri tek tek açıp temiz cam bir bardağa doldurun. elde ettiğiniz karışıma bir çay kaşığı kara biber, bir fiske kanola yağı, üç damla sirke ve iki kilo soyulmuş patatesi ilave edip kulak memesi kıvamında bir hamur elde edin. Bu hamuru 120 derece fırına sürün sonra çıkarıp ayaklarınıza sürün. Oh sıcak sıcak iyi gelir.

ATOM FİZİĞİ VE BEN

2009-05-31T00:04:00.000+03:00

Aylar hatta yıllardır süren atom fiziği çalışmalarım hala sürüyor. Her gün yeni bir şey keşfetmeyi bekliyorum ama atom sosyetesi çok banal bir ortam. efendim parçacıklar birbirine yapışıyor, yeri geliyor çarpışıyor falan, böyle bir gram enerji çıkıyor da sanki şehir aydınlatıcaz peeeh yüz mumluk bir ampul bile yakmaya yetmez o enerji. Bazen kendime soruyorum ben ne yapıyorum diye.Boş beleş işlerle mi uğraşıyorum acaba diye düşünüyorum bir yandan, Bir yandan da yıllarımı verdim bu işe, kıyamıyorum yani o kadar.